Saturday, April 30, 2016

30 χιλιόμετρα έως 30.000

Είσαι το σπίτι μου.
Όπου κι αν ξυπνάω, όταν ξυπνάω μαζί σου βρίσκομαι σπίτι.
Ασφαλής, ευτυχισμένη και το κορμί μου βολεμμένο σα να είμαι χωμένη σε μια πισίνα απο πούπουλα και βελούδο.

Μας φαντάζομαι μαζί να ζούμε σα να βρισκόμαστε μόνιμα σε ένα ταξίδι. Αλλάζουν τα τοπία και οι άνθρωποι, αλλά όταν γυρνάω το κεφάλι μου εσύ είσαι εκεί, ο ίδιος άνθρωπος που αγάπησα.
Αυτός που όταν φοβάμαι γελάει, γιατί τίποτα κακό δε θα συμβεί.

Τώρα προσπαθώ να σε πείσω εγω οτι τίποτα κακό δε θα συμβεί; Αν προσπαθούμε ο ένας για τον άλλο θα το πιστέψουμε επιτέλους και όλα τα καλά που περιμένουμε θα γίνουν πραγματικότητα.

Θέλω να σου πω να φύγουμε, ανοιχτος δρόμος, να κοιτάζω τον ορίζοντα, να με χτυπάει ο αέρας, όσο εσύ ήρεμος στρίβεις ένα τσιγάρο. Δεν κοιταζόμαστε καν εκείνη τη στιγμή, αλλά είμαστε μαγνήτης και έχουμε έλξη ακόμα κι απο την άλλη άκρη του κόσμου.

Μαζί είναι το να είμαστε στο ίδιο σπίτι αλλά σε άλλα δωμάτια, με άλλες ασχολίες κι εσύ να έρχεσαι για δυο λεπτά, να μου δώσεις ένα φιλί κι εγώ να γκρινιάζω να μείνεις λίγο ακόμα λες και το σαλόνι στο οποίο θα γυρίσεις είναι μίλια μακρυά.

Μαζί είναι να είμαστε σε άλλους καναπέδες κι εσύ κλεφτά απο το κινητό σου να με βλέπεις να προσπαθώ να σπάσω φουντούκια και να αγαπάς την πιο χαζή στιγμή μου.

Μαζί είναι να σου τρώω όλες τις σοκολάτες ενώ εσύ δε τρως ποτέ τις λιχουδιές μου. Ίσως να το ξεχνάς την άλλη μέρα, αλλά εγω στεναχωριέμαι και το σκέφτομαι ακόμα και ελπίζω αυτό να είναι το περισσότερο που θα σε απογοητεύσω και θα σε πληγώσω, να είναι ο περισσότερος εγωισμός που θα σου βγάλω. Το να μη σου αφήσω την τελευταία σοκολάτα.

Θέλω να σου πω να φύγουμε αλλά δε στο λέω γιατί το λένε όλοι. Σε κάθε χωρισμό όλοι λένε να σε πάρω να φύγουμε, λες και θέλουν να ξεφύγουν απο κάτι. Να ξεφύγουν απο τους εαυτούς τους κι απο τη ρουτίνα τους. Να ζήσουν τον έρωτα σε κάτι άλλο, απο την αρχή με έναν ίδιο άνθρωπο που ίσως ήδη βαρέθηκαν.

Μέσα σου είναι το σπίτι μου. Δε με νοιάζει αν είναι σε άλλα δωμάτια ή σε μια εκδρομή απο 30 χιλιόμετρα έως 30.000 στην άλλη άκρη του κόσμου.

Θέλω να ζήσω κάθε σημείο του πλανήτη μαζί σου, αλλά δε με πνίγει αυτή η πόλη, με πνίγει που δεν σε κρατάω απο το χέρι 30 μέτρα απο την πόρτα σου, γιατί εσύ είσαι το ταξίδι.

Saturday, April 23, 2016

Low Bat

Σε ορισμένες δίαιτες, καμιά φορά πρέπει να ακολουθήσεις μια περίοδο "αποτοξίνωσης". Σε αυτή τη περίοδο συνήθως περνάς μία μέρα που τρως μόνο φρούτα ή μερικές μέρες που πίνεις μόνο χυμούς και καταναλώνεις σούπες. Αυτό για να καθαρίσεις τον οργανισμό σου,  να τον ξεφουσκώσεις γρήγορα και να ανανεώσεις το σύστημά σου.

Αυτό ακριβώς νιώθω πως έχω ανάγκη περισσότερο απο ποτέ. Αλλά όχι σε μορφή δίαιτας. Σε μορφή διεξόδου.

2-3-4 μέρες, μακριά απο την πρωτεύουσα. Κάπου χωρίς ίντερνετ για να μην χρειάζεται να βλέπω καθημερινά πόσο μίσος έχουμε οι άνθρωποι για τους ανθρώπους. Και τα ζώα. Και το περιβάλλον. Να μην ξέρω τι ποστάρει ο καθένας, τι τον απασχολεί, τι όχι και ποιοί τσακώθηκαν. Ποιός πέθανε, ποιός ζει άσχημα και ποιός καλά.

2-3-4 άνθρωποι για 2-3-4 μέρες που δεν θα συζητούσαμε πόσο διεφθαρμένο είναι το κράτος, πόσο άσχημα μας φέρονται στη δουλειά ή πόσο άδικα μας αντιμετωπίζουν οι γύρω μας.

Αποχή απο κάθε έιδους δηλητήριο.

2-3-4 μέρες που το μόνο που θα σκεφτόμασταν και θα λέγαμε θα ήταν το πόσο όμορφα είναι εδω. Παιχνίδι, εξερεύνηση και περιπέτεια. Φαγητό χωρίς τύψεις. Κάποιο μιρκό ταβερνάκι με παραδοσιακά και μετά παγωτό. Ας γίνει αύριο παχάκια το αρνάκι και ψωμάκια το παγωτό. Σήμερα μόνο απόλαυση. Και θα συζητούσαμε μόνο αστεία θέματα και θα λέγαμε ιστορίες και αναμνήσεις απο τις ζωές μας. Τα παιδικά μας χρόνια, τα καρτούν που βλέπαμε, κάποιος πρώτος γκόμενος που ήταν μαλάκας, μια εφηβική μόδα που μας φαίνεται πια χαζή.

Να γελάγαμε. Να μην προβληματιζόμασταν για τίποτα πέρα απο το που θα πάμε βόλτα τώρα και πόση ώρα να χουζουρέψουμε ακόμα στο κρεβάτι πριν το πρωινό.

Μπορεί και να φτιάχναμε κάτι. Δε ξέρω, βραχιολάκια ή χρωματιστά βότσαλα.

2-3-4 μέρες μπουστάρισμα θετικής ενέργειας. Να υπάρχει γαλήνη και αισιοδοξία και ολαθαπανεκαλά. Χωρίς κρίσεις άγχους, χωρίς ψυχοσωματικά.

Και αν πηγαινε κάτι στραβά, να το γυρίζαμε όλο στο χιούμορ και να το αντιμετωπίζαμε έτσι, για να έχουμε να θυμόμαστε να το λέμε και να θέτει τον πήχη για τις επόμενες 2-3-4 μέρες που θα ξανα έρθουν, έτσι.

Πόσο πολύ αγνοούμε το πόσο το χρειαζόμαστε αυτό, αλλά ίσως και το πόσο εύκολο είναι στ' αλήθεια.

Η αγάπη μεταξύ μας,
ένα μικρό σακίδιο
μπισκότα μπανάνα ή λεμόνι και άλλες μικρές αηδίες
μια ζεστή ζακέτα για τα βράδια
και κανένας που να μη θέλει να ασχοληθεί ΜΟΝΟ με το σήμερα, το τώρα, στο ΕΔΩ και το που θα φάμε γλυκό μετά το φαγητό...

Wednesday, April 13, 2016

Θεωρία 3

Κάθε άνθρωπος είναι ένα σύνολο απο γρανάζια. Εκατομμύρια γρανάζια σε άπειρα μεγέθη. Κάποια γυρνάνε, κάποια όχι. Κάποια χρειάζονται μια κινητήρια δύναμη για να γυρίσουν, μια δύναμη που μπορεί να είναι οτιδήποτε. Η μάθηση, το χρήμα ή κάποιος άνθρωπος.

Κάποια δεν χρειάζονται τίποτα πέρα απο τον εαυτό μας για να γυρίσουν. Κάποια τα σταματάμε μόνοι μας, τα αφήνουμε να πιάσουν σκουριά. Κάποια περιμένουν υπομονετικά να ταιριάξουν απόλυτα με κάποιο άλλο κινητήριο γρανάζι που θα έρθει στη ζωή μας. Και κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά γρανάζια να γυρνάνε απο μόνα τους και αντίστοιχα έχει μια διαφορετική αναζήτηση στα γρανάζια που ψάχνει.

Είμαστε χαρούμενοι όταν βρίσκουμε γρανάζια, διαφορετικά απο τα δικά μας, που έρχονται στη ζωή μας και μας ταιριάζουν και γίνονται ζευγάρια που γυρνάνε αρμονικά μεταξύ τους. Κάποια γρανάζια τα παίρνεις απο αλλού. Στην περίπτωση των ανθρώπων, τα ανταλλάζεις. Σου δίνει ο άλλος ένα δικό του, του δίνεις κι εσυ ένα δικό σου, που τελικά ταιριάζανε στις κατασκευές σας.

Δεν είναι εύκολο να ταιριάξεις δύο γρανάζια. Ειδικά στο συναίσθημα. Σίγουρα ο καθένας μας έχει βρει γρανάζια πολύ μεγάλα ή πολύ μικρά ή στραβά ή όχι τόσο στραβά, που δεν μπορούσαν να ταιριάξουν με το δικό μας. Αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που έχουμε βρεί και έχουμε ξαναβρεί γρανάζια που ταίριαξαν τέλεια, χώρεσαν αρμονικά και γυρνούσανε μαζί για χρόνια.

Και τελικά αναρωτιέσαι, αφού βρέθηκαν γρανάζια που ταίριαξαν αρμονικά, γιατί ξαναπήρε ο καθένας το δικό του;

Γιατί δύο γρανάζια που ταίριαξαν, δεν κινούν όλη τη μηχανή. Και ένας άνθρωπος είναι μια ολόκληρη μηχανή απο γρανάζια.

Η αναζήτηση τελειώνει όταν βρεις αυτό το γρανάζι, που δεν θα ακουμπήσει μόνο το συναίσθημα. Θα ταιριάξει γύρω του και με τα υπόλοιπα. Τα καθαρά προσωπικά. Αυτά που δεν θεωρούσαν οτι χρειάζονται ταίρι. Αυτά που είχαν σταματήσει να γυρνάνε και μαζεύανε σκόνη. Θα ταιριάξει στη καρδιά, αλλά και στο μυαλό, θα κινήσει τις δυνατότητες, θα ξυπνήσει τις ενέργειες και θα σε κάνει να λειτουργήσεις σε πολλά περισσότερα επίπεδα.

Λειτουργείς!

Θα ζωντανέψει όχι μόνο το σ' αγαπώ που θες να του πείς, αλλά και το σ' αγαπώ που θες να πεις σε εσένα.

Δεν το βρίσκουν όλοι αυτό το γρανάζι. Είναι το πιο σπάνιο, αλλά είναι και αυτό που πονάει περισσότερο, γιατί σε κάνει να σπας τη σκουριά που έχει μαζευτεί σε όλα τα ακίνητα γρανάζια. Όμως όσο σπας τη σκουριά, τόσο θυμάσαι οτι μπορείς να ρίξεις γράσο για να σε βοηθήσει να λειτουργήσεις.

Θέλει χρόνο για να μάθεις να δουλεύεις απο την αρχή. Αλλά μόλις ξεκινήσεις, σπάσεις τη σκουριά και καθαρίσεις το γράσο, σου μένει κάτι όμορφο και γυαλιστερό.

Ένα μόνο έξτρα γρανάζι χρειάζεται κανείς για να θυμηθεί πόσο όμορφα μπορεί να δουλέψει η κατασκευή του. Να θυμηθεί όμως. Γιατί μόνο του δεν αρκεί. Η υπόλοιπη δουλειά είναι δική μας. Σαν το ρεύμα. Θα σου δώσει την ενέργεια, αλλά πρέπει κι εσυ να πατήσεις το κουμπί.

Φοβόμαστε, αλλά το πατάμε, γιατί το γρανάζι που μας έδωσε αυτός ο άλλος άνθρωπος, μας θύμησε την δική μας ομορφιά. Και είναι η δική μας δύναμη που θα φτιάξει τη κατασκευή. Και αν φτάσαμε στο σημείο να βρούμε εκείνο το γρανάζι που μας έβαλε σε λειτουργία, ίσως να είμασταν ήδη έτοιμοι για το ταξίδι της κατασκευής, είχαμε ήδη την δύναμη. Και θα την έχουμε σε όλο το ταξίδι.

Γιατί αν το γρανάζι σου ταίριαξε μέσα μου τόσο ωστε να λειτουργήσω, σίγουρα το ίδιο έκανε και το δικό μου σε εσένα. Δεν έχουμε παρά να πιστέψουμε σε όοοοολη μας τη δύναμη. Κλεισμένοι στις αυλές μας, μόνοι, κάθε μέρα να πιστεύουμε σε όλη μας τη δύναμη. Όπως πιστεύω εγω στη δική σου κι εσύ στη δική μου. Τόσο πολύ!

Στο τέλος, αν αυτοί οι δυο άνθρωποι που ανταλλάξανε γρανάζια, ξανα συναντηθούν μετά απο καιρό που θα κάνουν εργασίες, και δουν πόσο όμορφα βοήθησε ο καθένας με το γρανάζι του τον άλλο, δεν χρειάζεται να το πάρουν πίσω. Μένουν εκεί, να θαυμάζουν την δουλειά που κάνανε, ακόμα κι αν δεν έχει τελειώσει.


Ανταλλάζουμε γρανάζια, συνειδητοποιούμε πως κινούν ολόκληρη τη κατασκευή μας, απομονωνόμαστε για να χωθούμε στις παλιές κούτες, να βρούμε τα σχέδια και τα εργαλεία μας για να την στηρίξουμε πάλι, και τελικά  ξαναβρισκόμαστε, για να τακτοποιήσουμε, να καθαρίσουμε, να ρίξουμε και λίγη χρυσόσκονη για διακόσμηση και να αράξουμε να θαυμάσουμε τι καταφέραμε.

Μαζί.

* * * | You made me love myself again | * * *
* * * | and so much more you don't even know | * * *






#13-11-16-ΥΟU-ME





Friday, April 8, 2016

Η λίμνη των κύκνων

Δεν ξέρω αν ότι γράψω παρακάτω θα το πιστεύω και αύριο. Δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή συμβαίνουν πολλά περισσότερα που δεν γνωρίζω. Αν ότι διαβάσεις θα σε αλλάξει και θα σε χάσω, ή αν τελικά τα γράφω για να πεισμώσεις και να γυρίσεις πίσω.

Ότι θα γράψω παρακάτω είναι ένα ρίσκο, απο αυτά που κάνει κανείς τέτοιες ώρες, 5 το πρωί, μεθυσμένος. Δεν είμαι όμως μεθυσμένη, εχω φάει απλά πολύ παγωτό. Μπορεί να το μετανιώσω σε 12 ώρες και να μην υπάρχει επιστροφή. Γιατί λοιπόν τα γράφω και δε παίρνω μια ανάσα να σκεφτώ καλύτερα αύριο; Γιατί οι ίδιες σκέψεις θα ξανα έρθουν.

So here goes nothing...

Με φοβίζει απίστευτα πολύ το ρομαντικό κομμάτι του εαυτού μου. Αυτό που έχει αρπαχτεί σε σένα και σε περιμένει. Αυτό που ότι κι αν συμβεί, όπου κι αν είσαι θα έρθει να σε βρεί μια μέρα γιατί πιστεύει σε εμάς. Η θετική στάση μου είναι η πιο τρομακτική και πιο ψυχοφθόρα. Να διαβάζω τα σ' αγαπώ που μου λες και να παραμυθιάζομαι πως δεν χωρίζουν οι άνθρωποι για πάντα εξ' αιτίας εξωτερικών παραγώντων και όχι επειδή φταίνε μεταξύ τους. Αλλα φταίμε.

Ο άλλος μου εαυτός, αυτός που κουβαλάει το αρνητικό φορτίο, έχει άλλη θεωρία να μου πει. Μπορεί να είναι άμυνα, μπορεί να θέλει να με κάνει να σε μισήσω για να μην πονάω, αλλά μπορεί να είναι και η αλήθεια που ούτε εσυ δεν έχεις καταλάβει.

Ο άλλος εαυτός μου λέει πως αυτό που έγινε ήταν εγωιστικό και ανώριμο. Δεν ήρθες ποτέ να μου πεις τι συμβαίνει, να μου μιλήσεις, να μου πεις τι φοβάσαι στ' αλήθεια και τι πιστεύεις οτι θα γίνει. Δεν μου έδωσες ποτέ την επιλογή να έχω μέρος στη ζωή σου. Δεν υπολόγισες εσύ ο ίδιος το εμείς. Απλά μου είπες οτι θα χωρίσουμε επειδή πίστευες πως η κατάληξη θα είναι άσχημη εξ' αιτίας του τι έχεις να περάσεις. Αν υπολόγιζες και σε ένοιαζε στ' αλήθεια η σχέση μας, θα θυμόσουν οτι είμαστε δύο. Δεν την έσωσες απο κάτι. Την έστειλς πιο γρήγορα στο μίσος. Δηλαδή τώρα που χωρίσαμε έτσι δε θα μισιθούμε; πως νομίζεις οτι θα καταφέρουμε εν καιρώ να ξεπεράσουμε ο ένας τον άλλο; με το να αγαπιόμαστε; Όχι. Με το να προσπαθήσουμε να μισιθούμε για να σταματήσουμε να πονάμε απο τον χωρισμό.Ήδη λοιπόν έχει πρόβλημα η σχέση μας πια, όχι το τι περνάς εσύ. Ήδη έχουμε πρόβλημα εμείς. Πέρασε τις φλέβες μας το δηλητήριο και πια υπάρχει μέσα μας.

Άρα αυτό που είχαμε μάλλον δεν ήταν όσο δυνατό νομίζαμε. Δεν δεθήκαμε τόσο πολύ, ούτε είχαμε κάτι ξεχωριστό. Γιατί αλλιώς θα μέναμε εκεί no fucking matter what. Αν με είχες δει κι εσύ πραγματικά ως αυτή που είμαι και έβλεπες/ήθελες μέλλον μαζί μου, θα με άφηνες να είμαι δίπλα σου σε αυτό που έχεις να περάσεις. Τα υπόλοιπα, τα νεύρα και τα ξεσπάσματα, είναι αηδίες.

Θα μου πεις βέβαια πως με σκέφτηκες, το έκανες για μένα. Πως μπορεί εγω κάποτε να ήθελα πράγματα που δε θα μπορούσες να μου δώσεις οπότε θα μου χάλαγες τη ζωή, αλλά και πάλι δεν με άφησες ποτέ να έχω λόγο σε αυτό. Εγωιστικά αποφάσισες για μένα. Ξέρεις γιατί με χώρισες; γιατί φοβήθηκες οτι θα το κάνω κάποτε εγώ και δε θα το άντεχες. "Αυτά κάνω και τους διώχνω όλους απο τη ζωή μου" μου είπες λίγες μέρες πριν χωρίσουμε, ένα βράδυ που είχες νεύρα, έφυγα, και στεναχωρέθηκες που με στεναχώρησες. Αυτό φοβήθηκες. Μη φύγω κι εγώ. Που πάλι καταλήγει στο ότι αφενώς δεν με ξέρεις, ούτε με εμπιστεύτηκες (κι εγω φοβήθηκα οτι με τη γκρίνια, τις χαζές φοβίες, τις κρίσεις πανικού θα ξενερώσεις και θα φύγεις, αλλά όσο περνούσε ο καιρός τόσο καταλάβαινα πως δε θα το κάνεις), ούτε πίστεψες οτι η σχέση μας μπορεί να το αντέξει, αλλά κυρίως, αν με αγαπούσες πραγματικά και ένιωθες όπως κι εγω πως είσαι κάτι ξεχωριστό και αληθινό στη ζωή σου, θα έδινες κι εσύ κίνητρο να ωριμάσεις τον εαυτό σου και να φύγεις απο τις παλιές συνήθειες.

Όλο αυτό το πέρασα. Χώρισα απο τη σχέση που είχα πριν σε γνωρίσω απο το φόβο μην το κάνει ο άλλος πρώτος ΟΤΑΝ ( ... ) θα έρθουν τα δύσκολα.

Πολλές φορές όσο είμασταν μαζί νευρίαζα με κάτι που έκανες. Δηλαδή, νόμιζα οτι νευρίαζα. Το άφηνα κι έκανε building up μέσα μου, αλλά λίγο πριν σκάσω με πάγωνα για ένα λεπτό και με ρώταγα αν πραγματικά έχω νέυρα μαζί σου ή αν συμβαίνει κάτι άλλο, έχω νεύρα με κάτι άλλο, θέλω προσοχή ή απλά είμαι κουρασμένη. Και ποτέ μα ποτέ τελικά δεν ήσουν εσύ το πρόβλημα. Κι εκεί σταμάταγα και μου έδινα την υπόσχεση πως αν αύριο ή μέχρι το βράδυ νιώθω ακόμα πως μου φταις σε κάτι, θα στο πω. Δεν μου έφταιγες ποτέ όμως. Κι αυτό έπρεπε να το δουλέψω πάρα πολύ επειδή το άξιζες. Δεν ήθελα να γίνω άλλη μια φορά μαλάκας και να διώξω έναν άνθρωπο που αν μη τι άλλο αυτή τη φορά (και για πρώτη φορά), μου τον επέδειξε και το ένστικτό μου!

Και ναι ξεπέρασα τον πρώην μου και βρήκα εσένα και ξανα ερωτεύτηκα και αγάπησα, αλλά εξακολουθώ να μετανιώνω εκείνη τη γαμημένη μέρα που του είπα τέλος. Ξέρεις γιατί; γιατί δεν έμαθα ποτέ πως θα τελείωνε στ' αλήθεια. Και απλά αντικατέστησα όση αγάπη θα μπορούσα ακόμα να ανταλλάξω, με 4 χρόνια απόλυτης δυστυχίας. Και όχι δεν είναι κάρμα και meant to be και άλλες αηδίες. Ήταν απλά η μαλακισμένη εγωιστική απόφασή μου. Να το κάνω εγω πρώτη πριν πληγωθώ. και πληγώθηκα όσο ποτέ ξανά.

Ξέρεις γιατί έχω τη σχέση που έχω με τον φίλο μου (και πρώην αγόρι μου) απο τη Λούτσα; γιατί εξαντλήσαμε το να είμαστε μαζί. Κάναμε ότι είναι να κάνουμε και ζήσαμε ότι ήταν να ζήσουμε σαν ζευγάρι για την ηλικία που είχαμε. Και δεν έχω ξεπεράσει πιο γρήγορα άνθρωπο (παρ' όλο που μέχρι τώρα έχω ζήσει τα περισσότερα) ακριβώς γι' αυτό! Κατάλαβα οτι δεν είχαμε τίποτα άλλο μπροστά μας σαν ζευγάρι. Και αυτό μετά απο καιρό μας έκανε να μείνουμε τόσο κοντά φιλικά και να δημιουργήσουμε μια άλλου είδους σχέση που είναι για πάντα χωρίς να δηλητηριαστούμε ποτέ.

Να ξέρεις κλαίω αυτή τη στιγμή. Πιο πολύ γιατί σκάει κι άλλη φωνούλα στο κεφάλι (ναι έχω κι εγώ τέτοιες) και μου δημιουργεί ξανά τύψεις που ασχολούμαι με τη σχέση μας και το εμείς κι εσύ περνάς τον γολγοθά σου κι εγώ σε επιβαρύνω με όλα αυτά και σε κάνω να νιώθεις μαλάκας ενώ δεν είσαι.

Δεν πιστεύω οτι δε με αγαπάς αλλά δε ξέρω αν με αγάπησες ώριμα. Με τρομάζει και αυτό.

Όλα με τρομάζουν κάθε μέρα. Γύρισα στο να μη θυμάμαι πως είναι να μην υποφέρεις για κάποιον. Είναι μόλις 2 εβδομάδες που χωρίσαμε και ήδη, δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι πως είναι η ζωή χωρίς πόνο.

Και αύριο - μεθαύριο θα σκάσουμε και θα βρεθούμε και θα περάσουμε το βράδυ μαζί μές το πάθος κι εκεί θα σφραγίσουμε τη καταδίκη μας.

Και ξέρεις τι ρε φίλε, εμένα όοοοοολα τα παραμύθια που έμαθαν οτι η αγάπη είναι δύσκολη και πρέπει να παλέψεις γι' αυτή. Δηλαδή για όνομα του Τουτατή, η άλλη ήταν δέσμια σε ένα πύργο, όλη μέρα τριγυρνούσε μεταμορφωμένη σε κύκνο και ένας μαλάκας που την είδε μια φορά δεν τα παράτησε επειδή μπορεί και να τον σκότωνε κάποιος παντοδύναμος μάγος. Έμεινε κοντά της μέχρι το τέλος. Και νίκησαν.

Η αλήθεια είναι οτι δεν θέλεις να δουλέψεις τον εαυτό σου μέσα στη σχέση ούτε να επενδύσεις σε αυτή διότι έχεις μεγαλύτερα προβλήματα αυτή τη στιγμή απο το να προσπαθείς να ισορροπήσεις σε μια σχέση. Και είναι το μόνο για το οποίο δε μπορώ να σου αλλάξω γνώμη. Αλλά μη μου λες οτι το έκανες για να μην μισηθούμε. Γι' αυτό εκείνο το τελευταίο βράδυ σου είπα οτι δεν με αγάπησες όσο νόμιζες. Γιατί δεν θέλεις να προσπαθήσεις και για τα δύο.

Μαθαίνω οτι δεν είσαι καλά, μετά μου στέλενεις τα μηνύματα που θες να μου στειλεις για να μου πείς οτι με αγαπάς και σου λείπω και υποφέρεις και δεν άλλαξαν τα συναισθήματά σου, αλλά τι νόημα έχει; νιώθω για λίγο καλύτερα και την άλλη μέρα πάλι χώρια σου ξυπνάω. Μετά τσαντίζομαι γιατί ξανασκέφτομαι πως πήρες αυτή την απόφαση για σένα. Δεν αμφισβητώ τα συναισθήματά σου, αλλά με ξεφορτώθηκες. Η προτεραιότητά σου είναι να φτιάξεις εσένα. Μόνος σου. Το είπες αυτό, το θυμάμαι. Δεν είναι οτι δεν το είπες. Απλά έμεινα πίσω εγω ρομαντική να πιστεύω οτι είμαι η Odette και είσαι ο πρίγκιπας Siegfried.

Στα επόμενα λεπτά θα σκεφτώ να σβήσω όλο το ποστ για να μη το δεις ποτέ και τα συνειδητοποιήσεις όλα αυτά, με κάνεις block delete απο παντού για να μη με πονάς άλλο και βάλεις να μου πουν και οτι τα τάχα μου τα βρήκες με την πρώην σου για να σε μισήσω και να σε ξεπεράσω και να μην μου προκαλείς πια τόση στεναχώρια.

Ειρωνικό; είμαι σίγουρη οτι θα έψαχνες να βρεις έναν τρόπο που πονέσει εσένα ακόμα πιο πολύ προκειμένου να μην πονάω άλλο εγω.

Αυτά ήταν τα συμπεράσματα στις 6 (πιά) το πρωί.

Αύριο ακόμα θα φοβάμαι πως θα σε επηρεάσω με όλο αυτό το κείμενο. Γενικά θα φοβάμαι έτσι κι αλλιώς. Κάθε λεπτό θα φοβάμαι για το πότε σε έχασα ή πότε πραγματικά θα σε χάσω. Φοβάμαι όσο δεν φοβήθηκα ποτέ.

Δεν θα αλλάξει τίποτα αύριο. Ακόμα θα σε αγαπώ, θα μου λείπεις, θα ψάχνω ευκαιρία να σε δω, θα επιστρέψω στο να ελπίζω, θα έχω τύψεις που σε πιέζω, θα υπολογίζω και θα μετράω μέρες για το πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να σκάσω μέσα στη ζωή σου και να σε διεκδικήσω δίχως αύριο. Όλα αυτά θα τα κάνω ακόμα κι αν αυτή τη στιγμή πιστεύω πως η αγάπη μας δεν ήταν ποτέ αληθινή. Και θα συνεχίσω να σου ζητάω συγνώμη για όλα τα παραπάνω.

Αύριο θα μεταμορφωθώ πάλι σε κύκνο και θα ελπίζω να έχω άδικο και για μια γαμημένη φορά -μία γαμώ τη τύχη μου- το παραμύθι να τελείωσει με εμάς μαζί, επειδή ΙΣΩΣ να είσαι ο πρίγκιπας που έστω και με τον τρόπο του, δεν θα αφήσει κανέναν μάγο και κάνενα κάστρο και καμία κατάρα να μπει εμπόδιο. Και όσο θα γυρνάω στη λιμνούλα μου, θα μοιράζω την ψυχή μου ενδιάμεσα απ' το να είμαι η πριγκίπισα με το happy end και η Τζ. στο δωμάτιό της που θα προσγειωθεί απότομα στην πραγματικότητα του τι συμβαίνει. Και θα φοβάμαι.

Αλλά αν, ΑΝ μέσα σου ξέρεις πως δεν σε νοιάζει το τέλος του παραμυθιού γιατί ξέρεις το όμορφο τέλος της δυστυχισμένης Τζ. μέσα στο δωμάτιο και αν αυτό το τέλος ξέρεις οτι θα είναι μαζί σου απλά δε μπορείς με τίποτα να μου το πεις τώρα, σε παρακαλώ, προσπάθησέ το. Και μη με αφήσεις... και μη με αφήσεις να σε αφήσω...

Monday, April 4, 2016

Κάπου...

... βαθυά στο ίντερνετ, κρυμμένο καλά (αλλά ίσως όχι και τόσο καλά), βρισκεται ένα χρονολόγιο. Έχει λίγο απο το κοινό παρελθόν μας, αλλά ξεκίνησε σήμερα. Εκεί κρύβω όοοοοολα αυτά που δε μπορώ να σου πω πουθενά, ούτε καν εδώ, αλλά θέλω κάποτε να μάθεις. Θα τα λέω εκεί για όσο νιώθω για σένα ή για όσο νιώθεις για μένα. Με φοβίζει οτι κάποτε θα γίνει delete. Αλλά μέχρι τότε, σιγά - σιγά, θα σε οδηγήσω σε αυτό. Σαν το δικό μας κηνύγι θησαυρού. Επειδή είμαι χαζή και εσύ είσαι χάκερ, μπορεί να φτάσεις και αύριο. Όταν φτάσεις μπορείς να μη μου το πεις. Μόλις φτάσεις θα χρειαστείς το κλειδί. Το κλειδί είναι ήδη στο μυαλό σου και το πήρα απο σένα.

Και αφού δε μιλάς, στείλε σήμα οτι το έλαβες αυτό το μήνυμα.

Friday, April 1, 2016

Δε θέλω να ξανα αγαπηθώ με κανέναν ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ


Να μην ξανα αναρωτηθώ τι έχω κάνει στη γαμημένη ζωή που ζω και για κάθε μέρα ευτυχίας έχω τιμωρηθεί με 10 δυστυχίας.

Να μην ξανα αναρωτηθώ πως ή πότε θα φτιάξουν όλα.

Να μην ξανα βράσει οεγκέφαλός μου με το να αναρωτιέμαι τι έφταιξε και αν ήμουν εγώ ή ο άλλος ή η έκλειψη ή το timing.

Να μην ξανα περιμένω, να μην ξανα χάσω ελπίδα, να μην την ξαναβρώ.

Να μην ξανα ζήσω παραμύθι γιατί όσο πιο μεγάλο ήταν τόσο μεγαλύτερος ο εφιάλτης που κατέληγε.

Να μην χρειαστεί να ξυπνύσω για να κάνω την τυπική ζωή μου. Πως να κάνω την τυπική ζωή μου άλλη μια μέρα αφού δεν βρίσκω ούτε ίχνος απο τη ψυχή μου να στηρίξει το σώμα μου.

Να μην ξανα φοβηθώ τόσο πολύ.

Να μην ξανα περάσω 2 ώρες με φίλους να ξεχνάω για να ουρλιάζω 6 ώρες στο μαξιλάρι μου μετά.

Να μην με ξανα φιλήσει κανένας, γιατί θα ξαναπιστέψω σ αυτή την αηδία που κανένας άλλος δε πιστεύει. Κανένας. Και οι ρομαντικοί και οι σχεσάκιδες και αυτοί που σου φέρνουν λουλούδια, κανένας δε πσιτεύει.

Κανένας να μη με φροντίσει, κανένας να μη χαιδέψει, κανένας να μου δώσει λόγο να γελάσω.

Δε θέλω να ξαναζήσω τίποτα, ούτε αναμνήσεις να αποκτήσω, ούτε χαρές.

Τις ανταλλάζω τις χαρές για να με αφήσετε όλοι ήσυχη μέχρι να πεθάνω κάποτε μόνη μου σε ένα δωμάτιο και να μην με βρούνε μέχρι να μείνουν τα ίχνη του dna μου.

Ποτέ να μην το ξαναζήσω αυτό. Ποτέ να μην βρω αγάπη. Να μη με θυμάται κανένας και να μην ενδιαφέρω κανέναν.

Να μην ξανα χρειαστεί να μου δώσουν συμπόνοια.

Αφού έπρεπε να ζήσω και ένα τέτοιο τέλος, τόσο άδικο, τόσο μη αναστρέψιμο, με τον μόνο άνθρωπο που πίστεψα πως ήταν το άλλο μου μισό που δεν πίστευα οτι υπάρχει, τέλος σε όλα. Σε όλα όλα όλα όλα όλα

Να μαυρίζει ο ήλιος και να βρωμάει απο μέσα η σάρκα μου σε όποιον με προσεγγίζει με θετική ενέργεια.

Δε θέλω να ξυπνήσω δε θέλω να σηκωθώ δε θέλω να φύγω δε θέλω να είμαι εδω δε θέλω να σκέφτομαι πόσος  πόνος με περιμένει ακόμα και πόσο δηλητήριο.

Να μην ξανα κάνω κανέναν χαρούμενο ποτέ, και κανένας εμένα.

Να με αφήσετε να πεθάνω γριά και μόνη μου, μην με αγγίξετε ξανά, μη με ενοχλήσετε, δεν έχω άλλες ψυχές να χαρίσω, ούτε ελπίδες, ούτε μέλλον.

Να μην ξανα γελάσω μέχρι να τελειώσει αυτή η φάρσα. Και να μείνω υγιής, γερή και άψυχη μέχρι τότε, στα 100, για να σιγουρευτώ οτι κανένας ξανά δε πέρασε απο μέσα μου όσο υπήρχε η ευκαιρία. Κανένας ποτέ ξανά.

ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ


Wednesday, March 30, 2016

Αυτο-ίαση

Έχουν περάσει μέρες που σκέφτομαι τόσο πολύ, που αν είχα επενδύσει στην επιστήμη θα είχα ανακαλύψει το εμβόλιο για τον καρκίνο, που τελειώνει το σύμπαν και τι θέλουν οι γυναίκες.

Παρ' όλα αυτά, μόλις τις τελευταίες ώρες έκανα μια γιγάντια βουτιά μέσα μου. Και πήρα και μια μπουκάλα αυτή τη φορά, γιατί δεν εβλεπα το λόγο να βουτάω με μια ανάσα και να φτάνω πάντα στα μισά.

Τον περασμένο Ιούλιο (2015) απολύθηκα. Μπήκα στο ταμείο ανεργίας και πήρα μια αποζημίωση την οποία αποφάσισα να επενδύσω στο να περάσω μια ολόκληρη χρονιά να κάνω χορό. Σκέφτηκα πως ίσως να είναι η μόνη ευκαιρία στη ζωή μου που θα έχω λεφτά και χρόνο να κάνω όσο χορό χωράει η καρδούλα μου για να είναι ευτυχισμένη.

Και τα έκανα λίγο σκατά. Γιατί όσο χρόνο είχα να αφιερώνω στο να κάνω μόνο χορό, τόσο χρόνο είχα να μην κάνω τίποτα άλλο. Κι αυτό με πίεσε, το να μην έχω τι να κάνω. Και μου παρουσίασα ένα σωρό φοβίες και ψυχοσωματικά, παντελώς άσχετα με την πραγματικότητα του προβλήματός μου. Απλά να έχω κάτι να φοβάμαι για να μην ασχολούμαι με εμένα.

Για μήνες νόμιζα πως η αιτία των προσωπικών μου ψυχολογικών ήταν οτι έχω πολύ χρόνο να σκέφτομαι. Αυτό έλεγα και σε όλους και αυτό πίστευα. Μου λέγανε, αντε βρες μια δουλειά. Τους έλεγα οτι έχουν δίκιο, έτσι είναι και θα βρω. Ψέματα. Καταπιεζόμουν τρομερά. Δεν ήθελα να βρω δουλειά γιατί αυτό θα με έκανε να χάσω πάλι τον χορό, αλλά δε το έλεγα σε κανέναν.

Και ξαφνικά, πριν λίγο, το εντώπισα. Το πρόβλημά μου όλον αυτό το καιρό, δεν ήταν το πόσο ελεύθερο χρονο είχα, ήταν οι τύψεις. Είχα τύψεις με την επιλογή μου να κάτσω ένα χρόνο σα μαλάκας και να κάνω χορό.

Τύψεις, τύψεις, τύψεις!!

Επειδή έχουμε κρίση και εδώ ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται. Άλλοι ψάχνουν απεγνωσμένα δουλειά για να ζήσουν κι εγώ ήθελα να χορεύω. Και με έπνιγαν οι τύψεις και το υποσυνείδητό μου, μου έλεγε οτι είμαι αχάριστη.

Και μετά πανικός και σκέψεις για το πόσο καιρό ακόμα θα χορεύω. Θα αντέχω ακόμα σε 3 χρόνια; πόσος χρόνος μένει για να με αφήσει το σώμα μου; Και όταν βρω δουλειά, θα χορεύω ακόμα, και όταν βρω δουλειά θα είμαι ευτυχισμένη στη ζωή μου; Κι άλλα άγχη, κι άλλες τύψεις και όλη την ώρα το τεράστιο ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟΤΕ και αν θα γίνει και πως...

Ε όχι ρε μαλάκα, δεν είμαι ούτε αχάριστη, ούτε ανίκανη. Πήρα μια απόφαση να μη δουλέψω για έναν γαμημένο χρόνο και να κάνω αυτό που αγαπάω. Δεν ενοχλώ κανέναν, ούτε είμαι ανεύθυνο άτομο, ούτε δεν καταλαβαίνω τι γίνεται τριγύρω μου.

Δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να αναλωθεί σε άλλες τύψεις. Ούτε θα μου χαλάσω άλλο αυτή την όμορφη χρονιά γεμάτη μουσική και βήματα. Σε 3 μήνες τελειώνει η σαιζόν, έχω τις παραστάσεις μου και όλα αυτά με γεμίζουν. Θα τα ζήσω χωρίς να με αυτοτιμωρώ. 3 μήνες μήνανε, τίποτα.

Ε και μετά, τι το τόσο τρομερό πια πιστεύω οτι θα γίνει; θα βρω μια δουλειά και θα συνεχίσω και να χορεύω για όσο με βαστάνε τα πόδια μου. Θα πανικοβληθώ απο τώρα για το πότε δε θα με βαστάνε πια; μπορει να είναι στα 35 αλλά μπορεί και στα 85.

Κι αν η δουλειά μου με απασχολεί πολλές ώρες, ε δε τρέχει και κάτι. θα κάνω μια φορά την εβδομάδα λιγότερο χορό. Όπως όοοοολοι αυτοί οι άνθρωποι που γνώρισα που δουλεύουν και βρίσκουν και ξεκλέβουν χρόνο για να βρεθούν σε αυτές τις αίθουσες.

Άλλωστε εγω πάντα έλεγα οτι όλοι οι καλοί χωράνε. Αν θές πραγματικά να έχεις και δουλειά και ενδιαφέροντα και γκόμενο και φίλους, τα έχεις. Γίνεσαι χίλια κομμάτια και γυρνάς τα βράδια σπίτι σου απόλυτα κουρασμένος αλλά και απόλυτα ζωντανός και γεμάτος. Αυτοί που ΔΕΝ θέλουν δε βρίσκουν ισορροπίες.

Εγώ είμαι ζωντανή και γεμάτη ήδη και θα είμαι και την επόμενη σαιζόν. Θα είναι μια έκπληξη το πως θα εξελιχθεί, αλλά όλα θα τα διευθετήσω. Κι αν η δουλειά που θα βρω δεν θα μου αρέσει, σιγά, λες και δεν υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα στο κόσμο να με κάνουν χαρούμενη. Ε και στη τελική, αν καταπιεστώ τόσο πολύ, θα ψάξω μια άλλη δουλειά. Πάλι δεν ενοχλώ κανέναν. Όχι, όχι αρνητισμό. Μπορεί και να έχω την δουλειά των ονείρων μου.

Ο κόσμος τρελαίνεται γιατί μπαίνει σε κουτάκια που του επιβάλει η κοινωνία. Να βρω μια καλή δουλειά, να κάνω αυτό που σπούδασα, να παντρευτώ, να προλάβω να κάνω παιδιά πριν να είμαι πολύ μεγάλος.

WTF?????????????????? γιατί τόση πίεση;

Ρε μεγάλε, κι αν στα 40 είμαι σερβιτόρα, εχω λεφτά ίσα να μπορώ να πάω το καλοκαίρι σε μια πανέμορφη παραλία να κάνω ελεύθερο κάμπινγκ, αντι για παιδιά έχω σκυλιά, χορεύω ακόμα, στις παραστάσεις έρχεται το αιώνιο peter pan αγόρι μου να με θαυμάζει και είμαι απόλυτα ευτυχισμένη; γιατί να μου το στερήσω επειδή στην κεφάλα μου υπάρχει ένα πρέπει, φτιαγμένο για να είμαι ρομπότ;

Αφού πάντα ηξερα οτι είμαι μια θερινή νεράιδα που ζει στο μαγικό της δάσος, ευτυχισμένη με αυτά που μαθαίνει, συναντά, συνανστρέφεται. Όχι με αυτά που της προωθούν εικόνες μέσα απο μια τηλεόραση και επιβάλλουν χρωματιστά χαρτιά με αριθμούς.

Χάνουμε χρόνο και χάνουμε ανθρώπους και χάνουμε κι εμάς με το άγχος του τι θα γίνει αύριο και με τις τύψεις του τι θα έπρεπε να γίνει σήμερα και μετά παίρνουμε μια ανάσα και βουτάμε σε σκοτεινά νερά και ψάχνουμε να βρούμε λύσεις χωρίς καν να σκεφτούμε τα αυτονόητα. Περίμενε να ξημερώσει, πάρε κι έναν φίλο, κουβάλα μια μπουκάλα οξυγόνο και η εξερεύνηση αντί για επικύνδυνη αποστολή, θα γίνει ένα ωραίο BBQ με ψαρομεζέδες και ουζάκια.

Δεν είναι τόσο απλή η ευτυχία; άνρθωποι που σε κάνουν ευτυχισμένο, μια παραλία, ένα μεζεδάκι και κάτι να ξεδιψάς. Τι θέλετε πια όλοι; Καριέρα στις επιχειρήσεις, γιο στην ιατρική, μεγάλο σπίτι και διακοπές στις Μπαχάμες;

Εμένα πάντως αν μου δίνανε μια Ferrari και μου λέγανε να την ανταλάξω με το 12 χρονών, αιώνια τρακαρισμένο Peugeot 206, ε δεν αντάλλαζα ρε. Αυτή είναι η ψυχή μου. Κι ας πήγα σε κολέγια κι ας χάλασα και 400 ευρώ σε παπούτσια στο παρελθόν. Ωραία κι αυτά, αλλά μάταια.


Θυμάμαι έπαιζα SIMS, καθόμουν και έφτιαχνα γιγάντιες βίλες με πισίνες μέσα, έξω, ξενώνες, χαμάμ, βιβλιοθήκες και bowling alleys. Καθόμουν μετά και τα χαιρόμουν, τι ωραία να ζει κάποιος εκεί. Και έκανα με τη φαντασία μου ξενάγηση. Ποτέ δεν ήμουν ο ιδιοκτήτης όμως. Πάντα ήμουν απλά ο αρχιτέκτονας. Η χαρά της δημιουργίας μου άρεσε. Μετά, καθόμουν να σχεδιάσω το δικό μου σπίτι. Και με έπιανα να φτιάχνω πάντα ένα cute σπιτάκι, κουζίνα-σαλόνι ενιαίο, μπάνιο κρεβατοκάμαρα (άντε και το βοηθητικό δωμάτιο-γραφείο). Του έβαζα έναν κηπάκο και σκεφτόμουν πόσο ευτυχισμένη θα ήμουν εδω. Καμιά φορά, ήταν απλά ένας χώρος 30τ.μ. στη ταράστα μιας πολυκατοικίας με μια μεγάλη μπαλκονάρα.

Πόσο απλή είναι η ευτυχία και πόσο δικαιολογούμε τους εαυτούς μας οτι μας τη στερούνε άλλοι, το πολιτικό σύστημα, η οικονομική κρίση, οι γονείς μας, ο εργοδότης.

Ρε βρείτε μια νεράιδα να περνάτε καλά το χρόνο που είσαστε μαζί αλλά και το χρόνο που είσαστε χώρια. Βρείτε μερικούς φίλους απο παραμύθι, βγείτε μαζί τους μια βόλτα να αράξετε σε ένα παγκάκι με μια μπύρα να πείτε μπούρδες. Βρείτε και μια χαζή ασχολία, μόνο δική σας, να μιλάτε γι' αυτή, να σας ενθουσιάζει, να έχει ορολογίες και καμιά φορά να θέλει να κάνετε καμιά θυσία που και που ή να δώσετε τον καλύτερό σας εαυτό. Και μην έχετε άγχος για τις επιλογές που σας κάνουν ευτυχισμένο στο σήμερα. Αύριο μπορεί να σας κάνει κάτι άλλο ευτυχισμένο αλλά ίσως και το ίδιο. Μόλις μεσημεριάσει θα το ξέρετε.

Βομβαρδιζόμαστε απο παιδιά να σκεφτούμε το μέλλον, χάνουμε το παρών.

Μ' αγαπάς σήμερα; αν ναι, τι με νοιάζει αν δε θα με αγαπάς αύριο. Αρκεί στο σήμερα να κοιμηθούμε αγκαλιά. Και ξέρεις τι; παω στοίχημα οτι όσο σκέφτεσαι πόσο με αγαπάς σήμερα, τόσο θα με αγαπάς και αύριο!

--- --- ---

Και τελικά, η φοβία μου δεν με έμαθε μόνο την ευτυχία, με έμαθε πως καμιά φορά ο εαυτός μου, ξέρει καλύτερα απο μένα. Νόμιζα οτι θα με έφερνε στις ίδιες παλιές συνήθειες. Να δημιουργήσω αρνητισμό και ένταση σε εμένα και στους άλλους. Αλλά αφού ήξερα πως είμαι έτσι, ήθελα απλά λίγο ακόμα σπρώξιμο για να καταλάβω οτι είχα ήδη κάνει το πρώτο βήμα, για να ΜΗΝ γίνω πάλι έτσι. Φοβόμουν μη με αφήσω να βουλιάξω στις παρανοικές φοβίες μου γιατι απλά, αυτό ήξερα να κάνω έως τώρα. Αλλά όταν εντόπισα τον πραγματικό και όχι τον πλασματικό φόβο, είπα πως εγω τον δημιούργησα, εγω δε θα με αφήσω να χάσω τον έλεγχο. Είναι το δικό μου παιχνίδι.

Ευτυχία. Δεν είναι δύσκολο πράγμα, 3 συστατικά. Αγάπα αληθινά, μην φοβάσαι, μην σκέφτεσαι το αύριο.