Skip to main content

Posts

Κομμάτι 42 - Κορυτσάς 26

Οι δρόμοι ειναι πολυ φιλόξενοι. Ειδικά οταν έχουν μικρά σπίτια με λίγους ορόφους. Να βλέπεις άνετα ουρανό. Ειδικά οταν οι γειτονιές ειναι παλιές, σαν ξεχασμενες, αλλα στ αλήθεια ζωντανές. Νοσταλγικές γωνιές απο παρελθόν που μόνο μπορείς να φανταστείς γιατί δε ζούσες.  Αράζω σε ένα σταυροδρόμι. Καποτε είχε εδω το συνεργείο του ο Φώτης. «Ρεκτιφιέ καπακιων» λεει η ταμπέλα. Θα μπορούσε να ειναι απ το 50. Στην απέναντι γωνία ένα σπιτι που ο πάνω όροφος του, παρατημένος. Παλιός. Με τεράστια βεράντα στη μια πλευρά. Φαντάζομαι τη κυρία του σπιτιού να βγαίνει να απλώνει τα ρούχα, να λεει ένα γεια σε κάποιον γείτονα.  Εχει ησυχία, ειμαι μονη, ειναι βράδυ. Μα δε φοβαμαι. Ειναι φιλόξενα. Μπορει κάποιο φάντασμα να λεει γεια. Μπορει κάποιο φάντασμα να με βλέπει να κλαίω. Να θελει να μου πει πως ξέρει πως ειναι. Μπορει ολα αυτα τα φαντάσματα να με κουτσομπολευουν. Να αναρωτιούνται αν εμεις πονάμε ακομα οπως πονάγανε αυτοί. Να έχουν πιάσει κουβέντα και να βγάζουν τις θεωρίες τους για το τι μου συμβαινε…
Recent posts

Κομμάτι 41 - Η σκάλα

Σήμερα φόρτωσα στο usb λίγη μουσική, απο αυτές που με κάνουν να τραγουδάω με πάθος. Απο αυτές που είχα χρόνια να ακούσω.

Δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι, άκουγα τη μουσική μου, σα να ήταν 2005, μελωδική και στεναχωρεμένη, και σκέφτηκα όσο παίζουν τα τραγούδια, να κάνω λίγη βόλτα με το αμάξι. Όχι μακριά, μέχρι εκεί που ήταν κάποτε το σπίτι της γιαγιάς και του παππού.

Χάθηκα στα στενά για λίγο. Θυμόμουν ακριβώς που ήταν το σπίτι, αλλά δεν θυμόμουν την καθιερωμένη διαδρομή, δεν θυμόμουν οτι ήταν 2 στενά πάνω απο τον local-κεντρικό δρόμο. Δύο στενά; ήμουν σίγουρη οτι δεν υπήρχε άλλο ανάμεσα. Σϊγουρη. Λες και το βάλανε τώρα. Στεναχωρέθηκα που δεν θυμόμουν τη γειτονιά που μεγάλωσα.

Μελαγχόλησα που πέρασα απο τον δρομο που γινόταν η λαική. Πάντα μου άρεσε να πηγαίνω στη λαική με τη γιαγιά μου. Δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή ήταν ένα παζάρι στο δρομο, ίσως επειδή μου άρεσε να τακτοποιώ τις σακούλες στο γνωστό καροτσάκι, ίσως ο κόσμος, οι φωνές... Σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να μένω κάποτε στο δικό μου μικρό σ…

Κομμάτι 40 - HornyKinkyCandyshop © ®

Όλη μου τη ζωή μου λέγανε οτι είμαι ένα παιδί χωρίς αυτοπεποιήθηση.
Κάποτε έγραψα στο tumblr πως η μάνα μου απαιτούσα τόσο πολύ να έχω αυτοπεποιήθηση, που ξέχασε να μου μάθει το πως να την αποκτήσω. Και λίγο αυτό με κατέστρεψε.

Αλλά δεν έχει και τόση σημασία πια.

Με τα κιλά μου παλεύω απο τη πρώτη γυμνασίου. Ήμουν πάντα ένα απο αυτά τα ψιλόλιγνα παιδάκια με τα μακριά πόδια. Η γιαγιά μου πίστευε πως θα γίνω σταρ Ελλάς, αλλά νομίζω πως αυτά λένε οι γιαγιάδες σε όλα τα εγγόνια τους. Ήμουν εξαντλητικά επιλεκτική στο τι έτρωγα και οι δικοί μου συνήθιζαν να νομίζουν οτι θα πάθω τίποτα.
Όταν έκαναν kick-in οι κοριτσοορμόνες άρχισε ένα χάος ανεξέλεγκτης και συνεχώμενης πείνας. Και άρχισαν τα κιλά να ανεβαίνουν. Λίγο κάτω, λίγο πάνω πέρασα όλα τα σχολικά χρόνια απο το γυμνάσιο και μετά.
Στα 18, ένιωσα την απελευθέρωση της ενηλικίωσης και νομίζοντας πως έχω τη ζωή στα χερια μου, απελευθερώθηκα και απο τα κιλά μου για αρκετά χρόνια.

Όμως το επόμενο βήμα ήταν η δεύτερη ενηλικίωση, μαζί με τη δεύτ…

Κομμάτι 39 - Η μη διαχειρισιμότητα της ύπαρξης

Εντάξει λοιπόν. Θα μιλήσω για την πίστη. θρησκευτικά και υπερφυσικά. Ήρθε αυτή η ώρα.

Μιας και για άλλη μια φορά λοιπόν ξαπλώνω σε αυτό το διαδικτιακό Φροϋδικό κανπεδάκι, ας ξεκινήσω απο τα παιδικά μου χρόνια.

Όλοι γεννιόμαστε tabula rasa. Κανένας δεν είναι χριστιανός ή μουσουλμάνος ή βουδιστής απο την σύλληψη. Μας αλλάζει το περιβάλλον.
Εγώ, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην κλασσική ελληνική ορθόδοξη οικογένεια. Παναγίτσες, Χριστούλιδες, εικονοστάσια, πέρνα κάτω απο τον επιτάφειο, πιές λίγο αγιασμό, πάμε να κοινωνήσεις για το καλό. Παράδοση και έθιμα σε καθιερωμένη τήρηση.
Όχι φανατικά βέβαια. Όσο το λοιπό σόι έσφιζε στην θεοΦΟΒΟΥΜΕΝΗ αφοσίωσή του, οι δικοί μου ακολουθούσαν τα τυπικά και λίγο με σέρνανε μαζί τους, χωρίς να μυ επιβάλουν στ' αλήθεια τίποτα.

Η μαμά μου μέχρι μια ηλικία, ήταν ο τύπος που με έπρηζε να πάω να κοινωνήσω μια φορά το χρόνο, αλλά ταυτόχρονα όταν μετά τον επιτάφειο τη μεγάλη Παρασκευή με ρωτούσε τι θέλω να φάω και της έλεγα κλαμπ σάντουιτς ζαμπό μπέικο, καρφί δεν της…

Κομμάτι 38 - Σαββατόβραδα

Πρέπει να ήταν καλοκαίρι, ίσως και Πάσχα και ήταν 2009, την τελευταία φορά που επέλεξα η διασκέδασή μου να είναι σε κλάμπ.

Είχα περάσει την εφηβεία να  περιμένω να μεγαλώσω για να μπορώ να βγαίνω τα βράδια και να πηγαίνω στα κλαμπς, να μη δίνω λογαριασμό πότε θα γυρίσω και να μπορεί να κυλάει έτσι όλη η εβδομάδα μου.
Ενηλικιώθηκα το 2004, εκείνη την εποχή που κάπως όλα ήταν κυριλέ και όλοι νομίζαμε οτι είμασταν πλούσιοι. Μπουζούκια και κλαμπς μεσουρανούσαν, δουλεύοντας όλη την εβδομάδα με γεμάτα μαγαζιά.

Για χρόνια δεν σταμάτησα να βγαίνω σε αυτά τα μαγαζιά. Να ντύνομαι σέξυ και να φοράω ψηλοτάκουνα και να είμαι όμορφη κάνοντας την όμορφη ανάμεσα στις χιλιάδες όμορφες που κάνανε τις όμορφες.
Πέτυχα και την καλύτερη στιγμή των RnB party pου είχαν γίνει μόδα. Τρίτες Boutique, Τετάρτες Venue, Πέμπτες Bocca. Μέρες συνεχόμενες που με άφηναν για βδομάδες χωρίς άισθηση στα δάχτυλα των ποδιών μου απο τις πολλές ώρες που χόρευα πάνω στα τακούνια.
Dragoste, αγαπημένο στέκι που με εκνεύριζε όταν…

Κομμάτι 37 - Συνδρομα

Οι περίεργοι άνθρωποι συναντούν περίεργους ανθρωπους.  Φτιάχνουμε τα εξωτερικά μας φίλτρα, τα εσωτερικά μας φίλτρα, και αφήνουμε να μας πλησιάσουν οι όμοιοι μας. Η αυτοί που διαφέρουν στους τρόπους που μας προκαλούν το ενδιαφέρον. 
Εχω τοσες απορίες για τη ζωη (μου) και άλλες τοσες λυσεις μπροστά στα ματια μου. 
Ήμουν κι εγω πάντα μια μικρή κρυφόπερίεργη. Και φανεροπεριεργη θα έλεγαν πολλοί.  Το μυαλό μου λειτουργεί δυσλειτουργικά, η απόλυτα αρμονικά ανάλογα το ερέθισμα. Η και τα δυο ή τιποτα, συμβαίνουν ολα. Αλλάζω μένοντας σταθερα ίδια. Οι γνωστές αντιφάσεις μου.
Ειναι τόσα κομμάτια μου όντως αλλιώς απο του κόσμου που περνάει δίπλα μου στα πεζοδρόμια ή υπαρχει στα φανάρια μεςα στα αμαξια του, σε μια γεμάτη λεωφόρο. 
Δεν το προσεγγίζω σαν να με παρουσιάζω ως την unique and special snowflake, απλα δεν ειμαι η πλειοψηφία. Ειναι σαν τους απειρους καλλιτέχνες που τους λένε εκκεντρικούς. Εχεις γνωρίσει ποτε καλλιτέχνη; ειναι περίεργοι. Στροφάρει το μυαλό τους καπως αλλιως. Συμβαινει. Και ειναι …