Thursday, September 29, 2016

Και οι αλλοι;

Περνάνε οι μερες, νιώθεις απελευθέρωση.
Σιγα σιγα καταλαβαίνεις οτι δε με αγάπησες και ποτε.
Την πρωτοχρονιάς θα τσουγκρας ποτήρια με τη νέα σου αγάπη.

Εδω εγω.

Θα περνάνε τα χρονια να εχω να θυμάμαι οτι ειμαι ο πραγματικά απαίσιος άνθρωπος. Ανάμεσα σε ολους. Ο απαίσιος.

Θα γερνάω μονη και τιποτα δε θα σκοτώνει το σώμα. Για να υπάρχω ακομα εδω και να μην αλλάζω. Να μένω απαίσια. Να με μισώ για ολα όσα ειμαι. Για πολλα πολλα χρονια ακομα να με μισώ. Όσο ολοι θα με έχουν ξεχάσει.
Μόνο δυστυχία μου φέρνω.
Τι έφταιξα; Εγω συναισθήματα ήθελα να δώσω.
Τι έφταιξα να ειμαι ετσι; Το έφταιξα;
Γιατι μου φέρνω μόνο δυστυχία;
Γιατι ειμαι ετσι;

Τόση δυστυχία εχω περαςει. Και πάλι είπα να μηδενίσω. Και να αγαπήσω ξανα. Και να μην θεωρήσω πως θα ειναι ολα ίδια. Και να σκεφτώ πως ειναι ενας άλλος άνθρωπος που δε θα ναι ίδιος.

Μα ειναι πάντα ο ίδιος. Και δε φταίει αυτός.

Γιατι ενω το έζησα τόσες φορές ακομα δεν κατάλαβα οτι ζω σε λάθος πλανήτη για να εχω συναισθήματα.

Κι ακομα εκει η χαζη. Απο την αρχη πιστεύω κι απο την αρχη τη πατάω.

Πάλι με έκανα δυστυχισμένη. Λες και δε ξέρω. Αλλα πάλι.

Να περιφέρω μια πεθαμένη ψυχη σε ενα ζωντανό σώμα. Απλα για να περιμενω ποτε θα πεθάνει και το σώμα.



Και δεν εχει κανεις ιδεα ποσο με μισώ γι αυτο που ειμαι.
Και ποσο με σιχαίνομαι οταν με βλεπω στους καθρέφτες.
Και ποςο δεν αντέχω να υπάρχω στο σώμα μου.

Off

Μα τι χαζη.
Γι αυτο ολοι οι αλλοι εκτός απο μενα ανεβάζουν διακόπτες τοςο εύκολα.
Γιατι δε δουλεύουν.
Εγω προσπαθούσα να δουλεύω πάντα.
Full speed on.
Κι εμένα να δουλεύω οταν οι αλλοι είχαν πατήσει off καιρο πριν.

Όσο εγω πάσχιζα να κάνω loading, κάποιος πάντα πάταγε cancel.

Εγω


Ειναι περίεργο να μεγαλώνεις και ενω η ζωη σου εχει μάθει οτι αγάπη δεν υπαρχει, εσυ ακομα να μενεις να το πιστεύεις. 

Ειναι περίεργο να μεγαλώνεις κι ενω η ζωη σου εχει μάθει οτι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, εσυ να εισαι ακομα εκει να επιμένεις. 

Ειναι περίεργο να μεγαλώνεις με αγάπες που δε σ´αγαπησαν ποτε. Κι αν ηταν για λιγο, να ξερεις οτι ειςαι ο άνθρωπος που δεν αξίζεις για πολυ. Ειςαι πάντα για λιγο. 

Καληςπερα κύριοι και κύριες! Αποψε θα δείτε ζωντανά μπροςτα σας τον άνθρωπο που ειναι πάντα για λιγο! Μια συγκλονιστική ανακάλυψη ενός σπάνιου είδους που ποτε δεν πρόκειται να αγαπηθεί για πολυ! Περάστε να θαυμάσετε! Μια εμπειρία που θα σας κανει να νιώσετε καλύτερα με τις ζωές σας! Περάστε και θαυμάστε το φρικιό που δεν άξιζε ποτε τιποτα!

Μεσα στο μυαλό μου κατι πάει τελείως στραβά. Δεν ειμαι φρικιό απ´ έξω, ειναι η αύρα μου φρικιό. 

Ειμαι ο μαλακας. Αυτός που δεν μπαίνει να κόψει την κίνηση απο τη λεωφορειολωρίδα. Αυτός που δε θα κλέψει στα παιχνίδια. Αυτός που θα φτιάξει τα λάθη του. 

Ο χαζος. 

Όσο οι αλλοι επαναπαύονται στο να λένε οτι κατάλαβαν τα λάθη τους και τελειώνει εκει. Ειναι ευτυχισμένοι, συνεχίζουν τη ζωη τους και πιστεύουν πως πήραν εξιλέωση. 

Και βασικά πήραν. Μόνο ο εαυτός μας μας δίνει εξιλεωση. Άφεση αμαρτιών. Το πολυπόθητο "δεν πειραζει, αρκεί που το κατάλαβες. Τωρα μπορείς να το επαναλαμβάνεις για πάντα" 

Το υπέρτατο chat code. 

Εγω κάθομαι να με φτιάξω όσο ο υπόλοιπος πλανήτης συνεχίζει να υπαρχει με ψυχές diy ανασκευασμένες με χαρτοταινιες, παιδικές κόλλες, πρόχειρα σχοινιά και καλάμια. 

Και ολοι βαδίζουν σε αυτο τον πλανήτη σα να μη συμβαινει τιποτα. 
"Φιλαράκι σου κρέμεται το μυαλό απ´ τ αφτι!" 
"Ναι φίλε το ξέρω!" 
"Α οκ bro γαμω!" 

Αυτο ειναι το πρόβλημα μου που εχω χάσει οκά τα επεισόδια της ζωής. 

Χαλάω και κάθομαι να μαζεψω λεφτα και να με παω στον καλύτερο τεχνίτη, με τα καλύτερα υλικά. Και χάνω χρονια και χρονια ολόκληρα για να επανέλθω σε ενα κόσμο που εχει καταρρεύσει και μετα να πρεπει να με καταρρεύσω μπάς και ταιριάξω κι εγω. 

Αλλα δεν ταιριάζω ποτε. 

Εγω εχω το λάθος. 

Δεν έπρεπε ποτε να με φτιάξω. Έπρεπε να με χαλάσω χειρότερα. Ιςως μόνο να βαλω επιτέλους αυτη τη πολυπόθητη on/off λειτουργία που έχουν ολοι. 

Θα μου άρεσα ετσι. Θα αντέγραφα λιγο και τους καλύτερους και θα μαθαινα πως μπορείς να γλιτώσεις απο την ίδια σου τη ζωη. 

Ζηλεύω που ειναι ολοι ευτυχισμένοι. Ζηλεύω. 

Ολοι ευτυχισμένοι. 

Κι εγω, ακομα χάνω τον χρονο μου να με γυαλίζω καθε που ξημερώνει. Μήπως με αγαπήσει καποι κάποιος για λιγο παραπάνω. Το μεγαλύτερο μου λάθος. 


Sunday, September 25, 2016

Το μεγαλύτερο κακό που μου χεις κάνει ειναι ο διχασμός που προκάλεσες μεςα μου. Αλίμονο
 βέβαια. Πάντα λειτουργούσα σα καθρέφτης στις σχέσεις. Έπιανα τα vibes του αλλου και γινόμουν αυτός.

Μεγάλο κομμάτι του μυαλού μου λεει οτι φταίω. Σε καταπίεσα άδικα. Δεν άκουσα τα θελω σου. Με χαστουκίζω μεχρι να ματωσω. Προσπαθώ να βρω τροπο να σου ζητήσω συγνώμη. Να σου εξηγήσω πως απλα ένιωθα πως θελω κι εγω να βρεθώ στο σύνολο μιας μεγάλης παρέας και να περάσω καλα. Ειχα ανάγκη να ξεχαστω και να συναναστροφω με κόσμο μεςα στην αγκαλιά σου. Τα χειριστικά ομως ολα λάθος.

Μετα μου θυμίζω πως δεν τελειώνουν οι άνθρωποι σχέσεις που υποτίθεται ειναι δυνατές απο μια λάθος στιγμη.

Και μου μιλάνε για σενα κι άλλες φωνές. Υπαρκτές. Οπως δεν είχανε μιλήσει ποτε.

Μου λένε πως πάντα ήθελες να φύγεις. Απο τον πρώτο χωρισμό. Ποτε δεν ήθελες να ξαναγυρίσεις. Κι ομως εγω δε σε έφερα ποτε πιςω. Σου είπα απλα οτι καποτε θα ερθω να σε διεκδικήσω. Μεχρι που σου ζήτησα και την άδεια για να το κάνω. Εσυ ομως εξακολουθουσες να μου πουλάς έρωτα κι αγάπη. Να μου λες οτι δεν θα μας αφήσεις. Να μου αφήνεις τα σημάδια σου οτι ειςαι εκει. Με βλέπεις. Με ακούς. Με διαβάζεις. Αλλα εγω σε άφησα να φύγεις. Και έκανα τα πάντα για να σε κατανοήσω και να σα δικαιολογήσω και υπερασπιστώ αντί να ακούσω συνειδητά πως απλα ήσουν εγωιστής και μαλακας.

Άλλες φωνές μου λένε πως δεν εχω άδικο που ξεσπασα. Το έβλεπαν κι εκείνες πως αλλάζεις. Πως κατι δεν πάει καλα. Το έβλεπαν πως φεύγεις πριν το μάθω εγω. Επιβεβαίωσαν πως η παράνοια μου είχε πηγή που εσυ δημιούργησες.

Μίληςαν μεχρι και μακρινές φωνές. Πολυ μακρινές. Και είπαν πως θα έπρεπε να το περιμενω απο σενα. Πως ειςαι οτι να ναι και δε θα κραταγε ετςι κι αλλιώς.

Ακομα μου φαίνεται αΣτειο που δεν ήθελες να σε μισήσω. Το τελευταίο ψέμα για να δείξεις οτι νοιάζεσαι για μας.

Όχι απλα δεν κατάφερες να κρατήσεις την υπόσχεση σου να προσπαθήσεις να μη γίνεις μαλακας, πρεπει να πηγές και όσο πιο out of the way μπορούσες για να σιγουρευτείς οτι θα την πατήσεις με τις παλιες βρώμικες αρβύλες σου. ΣκατΑ και τσίχλες κολλημένες στη σόλα κι εσυ την κοπανάς στο πεζοδρόμιο. Αλλα τι λεω, ολα μέρος του πλάνου. Μήπως δεν ήθελες καν να με χρηςιμοποιηςεις γι να ξεπεράσεις την πρώην σου; Μήπως ήθελες να με χρησιμοποιήσεις γι να ζηλέψει;

Πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωη σου; Που ανοιχτηκες περισσοτερο απο τον καθένα; Πιο πιθανό ειναι πως με βάζεις στον πάτο της τροφικής αλυσίδας σου. Μετα απο καθε ύπαρξη που μπορει να διεκδικηςες έστω και για μια ωρα. Καπου εκει με τις αμιβαδες της ζωής σου, εγω.

Ποια ξέρει ανάμεσα απο ποια πόδια θα ειςαι τωρα. Για να αυξηθεί ο αριθμός που βρίσκεται απο πάνω μου στην σημαντικότητα.

Θα ξανα ξυπνήσω αυριο και θα νιώθω οτι φταίω.
Θα νιώθω οτι δε μπορει τοςο δυνατό προαίσθημα για εσένα να βγήκε λάθος. Δε μπορει να τελείωσε ετςι.
Αλλα at the end of the day, θα επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Μεχρι μια μερα να ξυπνήσω σε αυτη.
Άλλωστε ακολουθώ τη συμβουλή σου και συνεχίζω να γράφω μεχρι να ξεμπλέξουν ολα στο μυαλό μου και να γίνουν πιο καθαρά και καλύτερα.
Πιο καθαρά να αποδεχτώ την ηλιθιότητα μου να μπλέξω με κάποιον που όσο γρήγορα έγινα η πιο σημαντική γι αυτόν, τοςο γρηγορότερα βαρέθηκε να δίνει και διάλεξε να φύγει.

Μη φοβάσαι. Καλα έκανες εσυ. Εσυ άλλωστε κοιταξες τον εαυτό σου. Πως θα ειςαι εσυ καλα. Δε σου πέτυχε να ειςαι καλα μαζί μου και την έκανες όσο πιο ανώδυνα για σενα. Επιβίωση. Και ολα καλα με τον εαυτό σου και συνεχίζεις τη ζωη σου.
Κι εγω το ίδιο έκανα. Κοίταξα τον εαυτό σου. Πως θα ειςαι εσυ καλα. Είχαμε common interest τελικα.
Θα έπρεπε να με κατηγορώ περισσοτερο που δεν σκέφτηκα κι εγω εμένα παρα να με κατηγορώ για το αν σε καταπιέζω η σε πληγώνω η σε βαραίνω.
Και το καλύτερο να έκανα, οταν ο άλλος βαριέται, βαριέται. Και δεν αλλάζει αυτο.

Το μόνο που αλλάζει ειναι οτι μαθαίνεις πως ισως εχει ερθει η ωρα να τελειώσεις με τους συναισθηματισμοΥς. Μεγάλωσες για ρομαντικά παραμυθιΑ και για πίστη στα happy endings.
Μαθαίνεις πως "εχεις ανάγκη εσένα και κανέναν μαλακα". Καλύτερα οι άντρες να ειναι εκει για να ικανοποιούν τους οργασμούς σου. Άλλος καθε βραδια.

It's going to be a fun life.
Μια μεςα θα ξυπνήσω και θα το χω πιστέψει. Μη σου πω πως θα εχω ερθει στη θεση σου και θα σκέφτομαι ποσο σοφός ήσουν.
Θα μάθω κι εγω να μη μένω σε καταστάσεις που με καταπιέζουν.
Θα το μάθω που θα πάει.
Και δε θα σε λεω πια μαλακα.
Ωραία θα ειναι. Θα δεις.
Θα σε πετύχω καποτε μετα απο χρονια και θα ειμαι μια άλλη. Αυτη που θα θελα πάντα να ειμαι. Και θ μου το εχεις μάθει εσυ.
Τι μου χες πει στον πρώτο χωρισμό; Α ναι, πως θα έρθεις καποτε έστω και σαν φίλος να μου πεις ευχαριστώ.

Πωπω. Ντρέπομαι. Learn to take a hint. Σαν φίλος έλεγες. Καμία ελπιδα δεν ειχΑ. Καμία.

Φυσιολογικά

Δεν είμαι σαν του άλλους ανθρώπους.
Σήμερα κάποιος με ρώτησε τι κάνω. Είπα οτι είμαι χάλια. Μου απάντησε φυσιολογικά να πιω ένα τσαγάκι.
Όχι, δεν νόμιζε οτι είμαι κρυωμένη.

Δεν είμαι σαν του άλλους ανθρώπους.
Και φταίω εγω που σέβομαι και κατανοώ του άλλους.

Δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους.
Και φταίω εγώ που αγαπάω και πληγόνομαι.

Δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους.
Αλλά θέλω να γίνω σαν τους άλλους ανθρώπους.

Γιατί κουράστηκα να είμαι εγω.

Κουράστηκα να είμαι διαφορετική και ξεχωριστή.
Να έχω πολύχρωμα μαλλιά και μυαλά.

Κουράστηκα να είμαι αλλιώτικη και περίεργη. Να ταιριάζω με λίγους.

Γιατί να μην είμαι φυσιολογική; να ελκύω και να ελκύομαι απο φυσιολογικούς ανθρώπους. Να ζω φυσιολογική ζωή, να μεγαλώνω. Να έχω φυσιολογικές απόψεις και ασχολίες. Φυσιολογικά ρούχα, φυσιολογικούς φίλους.

Νε βλέπω τηλεόραση τα βράδια όταν γυρίζω σπίτι. Να κάνω και λίγο ζάπινγκ. Να ξέρω που έχει κάνα καλό κλαμπάκι.

Να έχω κάνει καριέρα, οικογένεια, παιδιά. Φυσιολογικά. Να ακολουθώ την κοινωνία φυσιολογικά.

Αν ήταν όλα φυσιολογικά δε θα σε είχα γνωρίσει. Αν ήταν όλα φυσιολογικά θα είχαμε κοιταχτεί τυχαία σε ένα δρόμο και θα σε αγνοούσα.

Αν ήταν όλα φυσιολογικά μπορεί να σε γνώριζα τυχαία σε μια τρελή για τα φυσιολογικά δεδομένα μου βραδιά και να καταλάβαινα οτι ήσουν απάτη.

Πίστεψα τόσο πολύ. Πίστεψα σε εμάς με τα μη φυσιολογικά μου δεδομένα

Γιατί δεν είμαι φυσιολογική και το αγαπούσα αυτό. Και αγάπησα κι εσένα.

Αλλά τώρα με μισώ. Γιατί αν ήμουν φυσιολογική δεν θα χα δει στα μάτια σου αυτό που είδα.

Νόμιζα πως αυτό που είμαι φιλτράρει αυτούς που πραγματικά θέλουν αυτό που είμαι.
Νόμιζα πως αυτό που είμαι φιλτράρει αυτούς που πραγματικά θέλω αυτό που είναι.
Νόμιζα πως φιλτράρει μακρυά τους "σε θέλω αλλά..." και τους "it's not you, it's me..."

Και νόμιζα πως όλα αυτά τα φίλτρα σε οδηγούν -με καθόλου φυσιολογικό τρόπο- εκεί που θα βρείς τον άλλο μισό χτύπο της καρδιάς σου.

Γιατί εμείς οι μη φυσιολογικοί ζούμε στ' αλήθεια στην πραγματικότητα. Και μαζί μπορούμε να ζήσουμε την ομορφιά αυτού που είμαστε σε αυτή τη πραγματικότητα. Γιατί υποτίθεται πως εμείς δεν κοροιδεύουμε ο ένας τον άλλο.

Αν ήμουν φυσιολογική θα ήμουν ευτυχισμένη. Θα ζούσα χαζά σε μια χαζή πραγματικότητα, συμβιβασμένη με κάποιον φυσιολογικό που δεν αλλάζει ποτέ, βολεμένη στον φυσιολογικό μας κύκλο.
Αλλά δεν θα ήξερα τίποτα.
Γιατί όλα θα έμοιαζαν φυσιολογικά.

Γιατί με κρατας εκει, ανάποδα;